Πέμπτη, 18 Ιανουαρίου 2018

Χαμένα


Αυθόρμητα και φιλικά τα όμορφα αισθήματα,
μα πώς να εκτιμήσει;
για χρόνια είχε εθιστεί σε τύπους και προσχήματα,
και τι να ξεχωρίσει!

Τα λόγια πεντακάθαρα, με άδολη πραότητα
καλοδιατυπωμένα,
εκείνη αναζήτησε και «βρήκε» σκοπιμότητα,
και παν όλα χαμένα…


Τρίτη, 9 Ιανουαρίου 2018

Τι θα λέμε στα παιδιά;


Ιστορική λαθροχειρία
πρωτοφανής στα χρονικά,
μπροστά στα μάτια τα δικά μας
που τα κρατούσαμε κλειστά.

Ο Σύμμαχος μας «συμβουλεύει»
για στάση ρεαλιστική,
κι έτσι το ψέμα τους θα γίνει
ταυτότητα κανονική.

Κι όταν ρωτήσει η γοργόνα
για το μεγάλο βασιλιά;
Θα βρούμε τόπο να κρυφτούμε;
Και τι θα λέμε στα παιδιά;


Πέμπτη, 21 Δεκεμβρίου 2017

Η λέξη


Απρόσμενο το μήνυμα στης ερημιάς μου τη σιωπή,
μια λέξη ξεχασμένη,
ήρθε σαν λάμψη αστραπής,
σαν κόκκινο μιας χαραυγής
κι από τη νύχτα μ’ έβγαλε στης μέρας το λημέρι.

Το μήνυμα ολόθερμο στον άχρωμο χειμώνα μου,
η λέξη λατρεμένη,
ήρθε αχτίδα αστρική,
σαν κάποια μαγική πνοή
και βρέθηκα σε άνοιξη χιλιοχρωματισμένη.

Σ’ ένα τοπίο αυχμηρό, σε δρόμο δίχως γυρισμό,
χαμένος ερημίτης.
Μα τώρα καθαρή ματιά,
όλα μπροστά μου ανοιχτά.
Η λέξη, καταλύτης.

(για το φίλο Θ. που «επέστρεψε» στον κόσμο)


Πέμπτη, 14 Δεκεμβρίου 2017

Κακογείτονας


Προκλητικός ο γείτονάς μου, ανάγωγος και πονηρός,
δε σταματάει να μου δείχνει πως είναι άσπονδος εχθρός.
Αν πει ποτέ μια καλημέρα και πάρει στάση φιλική,
την επομένη ξαναρχίζει να φωνασκεί και ν’ απειλεί.

Ο γείτονας δεν έχει φίλους, κανένας δεν τον συμπαθεί,
ανάλογα πώς τον συμφέρει, ντροπή δεν ξέρει τι θα πει,
αυτόν που είχε χθες εχθρό του, τον κάνει φίλο καρδιακό
και σπρώχνει χθεσινό του «φίλο» χωρίς κανένα δισταγμό.

Του γείτονά μου οι παππούδες, αρπαχτικοί και φονικοί,
είχαν ρημάξει τους δικούς μου, τους λιγοστέψανε τη γη,
και τώρα ακόμα, το δικό μου το χωραφάκι το παλιό,
το έχει πάντα στο μυαλό του αμετακίνητο σκοπό.

Πληθώρα οι δικοί μου φίλοι, και μακρινοί και κοντινοί,
αληθινοί μονάχα λίγοι, οι άλλοι όλοι κυνικοί,
κάποια βοήθεια τους στα λόγια, στου θεαθήναι το σκοπό,
με τον κακό το γείτονά μου, λένε πως πρέπει να τα βρω.

Κι εγώ που βλέπω τι συμβαίνει και ξέρω και το παρελθόν,
στην τύχη άφησα το μέλλον, χαμένος στο θολό παρόν,
και μες στο σπίτι μου η γκρίνια δε λέει να τιθασευτεί,
πάππου προς πάππου σαν αρρώστια, ακόμα να θεραπευτεί.

(Με αφορμή την πρόσφατη επίσκεψη του ανατολικού γείτονα…)



Κυριακή, 10 Δεκεμβρίου 2017

Ενίοτε οσία


Σαν τα παιδιά ορμητική,
ραγδαία, αχαλίνωτη
και πάντα αποκαλυπτική,
εσύ η αφτιασίδωτη.

Και πόση έχεις ομορφιά,
σαν ξεσκεπάζεις της ψυχής τα μύχια ωραία,
και πόσο άσχημη θωριά,
σαν βγάζεις ζήλεια και θυμό, συμφέροντα χυδαία.

Ω συ θεά Παρόρμηση,
απότομη, ατίθαση, γνησία,
συνήθως επικίνδυνη,
ενίοτε αμαρτωλή, ενίοτε οσία…


Κυριακή, 26 Νοεμβρίου 2017

Αντίστροφη φυγή


Οι σταγόνες βαριές, ηχηρή η βροχή, 
είναι μέσα Νοέμβρη.
Σε μιαν άκρη ζητά προστασία να βρει.
Σκηνικό που το ξέρει.

Οδηγοί αγχωμένοι, νερά εχθρικά,
οι πεζοί θυμωμένοι,
τους ρυθμούς της η πόλη με πείσμα ζητά,
η βροχή λασπωμένη.

Ανατρέχει σε χρόνια πικρά, μακρινά,
οι καιροί πετρωμένοι,
η ανάγκη σκληρή, φτωχικά σπιτικά,
χωριανοί φοβισμένοι.

Για την πόλη πολλοί, βιασμένη φυγή
στην αβέβαιη τύχη.
Παρυφές των βουνών μία λύση φθηνή
ο αγώνας για σπίτι.

Μες στην πόλη πολλοί, κι ο κερδώος Ερμής
ως τις κοίτες ρεμάτων,
το συμφέρον τυφλό στο χαμένο εμείς
του σωρού των σφαλμάτων.

Οι σταγόνες βαριές, οργισμένα νερά
σε χειμάρρους φραγμένους.
Οι σειρήνες ρυάζονται δαιμονικά,
κουβαλούνε πνιγμένους.

Η βροχή ηχηρή. Μοναχός του μιλά,
δυνατά το φωνάζει: Αρκετά ως εδώ!
Πολεμά το αργά
και το χρόνο δαμάζει.

Το παιδί, ζωντανό στη γριά του καρδιά,
την πηγή του ζητάει.
Αρκετά ως εδώ! το φωνάζει ξανά.
Το πρωί ξεκινάει…


Κυριακή, 12 Νοεμβρίου 2017

Τίμιες ευθύνες...


Οι τίμιοι δεν άντεξαν κι αρχίσανε να φεύγουν
και βρήκαν χώρο ζωτικό οι φαύλοι να χορεύουν.

Τυχάρπαστοι, σφετεριστές σε θέσεις αρχηγείων
αδίστακτοι συντονιστές αθλίων μαγειρείων.
Λογάδες επιτήδειοι ανέλαβαν ταμεία,
συνεργασίες μυστικές με πρόσωπα αχρεία.

Τις ευκαιρίες άδραξαν αγύρτες, πωρωμένοι,
καταχραστές, διαγουμιστές, δόλιοι, διαβρωμένοι.
Δημαγωγοί προβάλλονταν σε φίλιες οθόνες
μιλώντας για ιδανικά και για παλιούς αγώνες.

Σαν θεατές οι τίμιοι μπροστά στις ατιμίες,
και την πατρίδα άφησαν βορά στους καρχαρίες.