Παρασκευή, 16 Φεβρουαρίου 2018

Όμορφη σχέση



Mια όμορφη σχέση στο διάβα τού χρόνου,
μονάχη εκείνη, μονάχος κι εγώ,
αισθήματα γνήσια, όμοιες διαθέσεις,
περίφημα πάντα περνούμε κι οι δυο.

Τον πλούσιο κόσμο της δείχνει με στίχους,
ποιήματα εύχυμα, στοχαστικά,
στον έρωτα πλέκει θεσπέσιους ύμνους,
υψώνει τον ήλιο του δοξαστικά.

Με θέρμη διαβάζω τους ώριμους στίχους,
κρυμμένες δονούν τής ψυχής μου χορδές,
γεννούνε πρωτότυπους έξοχους ήχους,
μαζί ξετυλίγουμε θείες ωδές!

Mια όμορφη σχέση στο διάβα τού χρόνου,
μονάχη εκείνη, μονάχος κι εγώ
ελεύθεροι, δίχως συμβάσεις τού κόσμου,
αισθήματα βέβαια και για τους δυο.
 
  (Στίχοι αφιερωμένοι σ’ ένα ωραίο, όχι συνηθισμένο, ζευγάρι)

Δευτέρα, 12 Φεβρουαρίου 2018

Αλυσιτελείς


Οι εκλογές ευνοϊκές, ήμουν κι εγώ επιτελής,
η δράση μου σημαντική, σε όλα μου επιμελής.
Σε γραμματεία κρατική  που ήτανε οκταμελής,
ως αμοιβή των κόπων μου με βάλαν επικεφαλής
και όρκο έδωσα ρητό να καταστώ εθνωφελής.

Δεν πέρασε πολύς καιρός, του υπουργείου εντολείς,
βρήκανε πως η σύνθεση ήτανε κάπως ατελής
κι εντός τεσσάρων ημερών, κατόπιν νέας εντολής,
η γραμματεία των οκτώ κατέστη δωδεκαμελής.

Ήτανε μια απόφαση εξόφθαλμα ανωφελής
κι εγώ που δεν κατάλαβα – ήμουν ακόμη αφελής –
είπα πως η διεύρυνση δεν θ’ αποβεί επωφελής
και συν τοις άλλοις, προφανώς, ταμιακώς επιβλαβής.

Μαινόμενος διευθυντής, τού υπουργού υποτελής,
μου τόνισε ορθά κοφτά «η θέση σου επισφαλής».
Το βούλωσα κανονικά να είμαι πάλι ασφαλής.
Κατέφθασαν οι τέσσερις διορισμένοι εισβολείς.

Ο πρώτος κάπως σχετικός, ο δεύτερος σκέτη ιλύς,
ο τρίτος, αν και ευφυής, μονίμως ήταν αμελής,
ο τέταρτος απ’ την αρχή φερόταν ως φρενοβλαβής.
Από του κράτους τούς μαστούς οι αμοιβές πολυτελείς.

Εν όψει νέων εκλογών, κομματισμένοι διαβολείς
μηνύματα μας έστειλαν με κάποιες νύξεις απειλής –
πάντα κοντά στις εκλογές, οι καταστάσεις ευτελείς –
κι οι τέσσερις αισθάνθηκαν απόλυτα ανασφαλείς.
Αρχίσαν κομματοδουλειές, η εργασία πλημμελής.
Έδινα άδειες σωρηδόν με υπογείους εντολείς.

Τ’ αποτελέσματα στραβά, ήρθαν οι άλλοι επιτελείς,
τη θέση μου κατέλαβε των άλλων ο επιμελής.
Εντός ολίγων ημερών απολυθήκανε οι τρεις,
τη γλίτωσε ο τέταρτος που έδειχνε φρενοβλαβής.

Του νέου πλέον υπουργού οι διαλεχτοί υποβολείς
ξέραν τη φάμπρικα καλά:  η γραμματεία ατελής! –
δικούς τους είχανε κι αυτοί, πληθώρα τούς ανωφελείς –
κι η γραμματεία των οκτώ κατόπιν άλλης εντολής,
διευρυμένη αφειδώς, κατέστη εικοσαμελής!

Περάσαν χρόνοι και καιροί,  οι νόμοι αλυσιτελείς,
λόγια πολλά, λόγια παχιά, εθνοβλαβείς επιτελείς.
Και κάποια μέρα, ξαφνικά, ήρθανε ξένοι εντολείς.
Μας πήρε και μας σήκωσε Δικός τους Μεφιστοφελής…



Παρασκευή, 9 Φεβρουαρίου 2018

Μίκης


Ποιες μουσικές να ξεχωρίσεις,
σε ποιο τραγούδι να σταθείς,
ποιο δίστιχο να ψιθυρίσεις
και τι να πρωτοθυμηθείς.

Στο μέταλλο τού Μπιθικώτση
ν’ ανταμωθείς με τον καημό,
το δάκρυ σου να τιθασέψεις
μέσα στης Ντόρας* το λυγμό.

Των ποιητών μας να μετρήσεις
τις ρίμες τις ηρωικές,
το φόβο να κατανικήσεις,
να βγεις στις άλλες εποχές.

Να σηκωθείς και να χορέψεις,
στον ουρανό να υψωθείς,
τις εξουσίες να παλέψεις,
κι ας ξέρεις πως θα προδοθείς.

Για πάθη, για καημούς κι αγώνες
έγραψες θεία μουσική.
Μίκη, θα μείνεις στους αιώνες
μέσα στου κόσμου την ψυχή.

*Ντόρα Γιαννακοπούλου


Στίχοι γραμμένοι με ευγνωμοσύνη για όσα μας έδωσε
αυτός ο μεγάλος δημιουργός, αυτός ο πολέμιος κάθε
φασισμού.
Ένας πυλώνας τού πολιτισμού μας, τόσο ψηλός, που
κανενός η λάσπη δε μπορεί να τον φτάσει.




Τετάρτη, 7 Φεβρουαρίου 2018

Ήθος


Σημερινοί και χθεσινοί,
παλιοί κι ακόμα πιο παλιοί,
άσημοι και προβεβλημένοι,
ασπούδαχτοι και σπουδαγμένοι,

εσείς εκεί, της εξουσίας,
αδιάφοροι της Ιστορίας,
σε θώκους αναρριχημένοι,
με τους μισθούς σας βολεμένοι.

Ν’ αναγνωρίσω τα σωστά σας,
να παραβλέψω τα στραβά σας,
να συγχωρήσω τις βλακείες,
να σβήσω τις παλινωδίες.

Μα δε σηκώνω πια να βλέπω
το θράσος σας να οργιάζει,
της σκοπιμότητας το αίσχος
ασύστολα να πλεονάζει.

Το μαύρο τυλιγμένο άσπρο
και η αλήθεια ένας μύθος.
Και νά ’ναι πια σβησμένο άστρο
η ιερή μας λέξη ΗΘΟΣ.


Σάββατο, 3 Φεβρουαρίου 2018

Ο καθένας


Μεγάλα προβλήματα μες στο χωριό μας,
και ποιοι θα νοιαστούνε για λύσεις σωστές,
ο ένας δεν ξέρει, ο άλλος δε θέλει,
καθένας κοιτά τις δικές του δουλειές.

Περνά ο καιρός, τα προβλήματα μένουν.
Αρχίζουν ν’ ακούγονται λίγες φωνές,
ανήσυχοι κάποιοι το αύριο βλέπουν,
μπορεί να ξεσπάσουν μεγάλες φωτιές.

Κοντεύει ο κόμπος να φτάσει στο χτένι
και να, δύο πρώτοι δηλώνουν παρών,
για δράση μιλούν, να σταθούν ενωμένοι,
τα λάθη ν’ αφήσουνε στο παρελθόν.

Θαρρεύουνε κι άλλοι, σηκώνουν το χέρι,
θυμούνται πως είχαν προγόνους αγνούς.
Σαν στάχυα που ξάφνου ριγούν στο αγέρι,
αφήνουν στην άκρη παλιούς δισταγμούς.

Μεγάλα προβλήματα μες στο χωριό μας,
κι αυτοί που απέχουν, καιρός να νοιαστούν,
κι αν έχουν το σήμερα ασφαλισμένο,
δεν ξέρουν μεθαύριο πώς θα βρεθούν.

Μα πάνω απ’ όλα βοά η ευθύνη
τι μέλλον ορίζουμε για το χωριό.
Αυτό μας κρατά ζωογόνα τη μνήμη,
μάς έδωσε τόσα κι ας ήταν φτωχό.


Δευτέρα, 29 Ιανουαρίου 2018

Αποσόβηση


Χωρίς ανταπόκριση μένουν οι κλήσεις,
ο φίλος δε δίνει σημεία ζωής, 
ματαίως προσμένω δικές του ειδήσεις.
Να έπεσε μήπως σε κρίση σιωπής;

Εισβάλλουν στη σκέψη κακές υποψίες,
και πρέπει να σπεύσω, το φίλο να βρω,
πολλά τα χιλιόμετρα κι οι δυσκολίες,
μα πάντα τον ένιωθα σαν αδερφό.

Μονάχο τον βρήκα στο άδειο του σπίτι,
εμφάνιση κρύα, σαν κάποια σκιά,
οι λέξεις του λίγες, απέραντη λύπη,
χαμένο το βλέμμα, σβησμένη θωριά.

Πολλά ενδιαφέροντα, δράση και πόθοι,     
θερμός, ευπροσήγορος, αγαπητός.
Αγνώριστος τώρα αδράνεια, φόβοι,
στο νου του φουρτούνα, κι αυτός ναυαγός.

Η διάγνωση γρήγορη: μελαγχολία,
ασθένεια ύπουλη, διαλυτική,
δυσβάστακτο βάρος η όποια ασχολία
και κάθε αλήθεια σου τυραννική.

Στο φίλο μου δίπλα για όλες τις μέρες,
προβλήματα λύνω, δουλειές του μισές.
Σαν φέρνει στο νου του σκοπέλους και ξέρες,
το λόγο γυρνώ σε ωραίες στιγμές.

Σε λάθη ασήμαντα δίνει διαστάσεις
και πέφτει στη θάλασσα των ενοχών,
αγχώδεις θυμάται παλιές καταστάσεις,
κι εγώ τον τραβώ να σταθεί στο παρόν.

Αρχίζει να βλέπει το ψέμα τής λύπης,
το πώς ξεφυτρώνουνε σκέψεις βαριές,
διακρίνει στο βάθος το δρόμο τής λύσης
και φάρμακο γίνονται μικροχαρές.

Αργά, σταθερά λευτερώνει το πνεύμα,
αχτίδες φωτός έχουν γίνει πυκνές,
κονταίνει τη θλίψη, γλυκαίνει το βλέμμα,
ασήμαντες πλέον οι λίγες σκιές.

Οι μέρες περάσανε, πάει το ψέμα,
πομφόλυγες ήτανε οι απειλές.

Θερμή ανταπόκριση τώρα στις κλήσεις,
κυρίαρχος πια ο παλιός εαυτός,
στη νέα ζωή θετικές απαντήσεις.
Ο φίλος μου είναι ξανά ζωντανός!


Πέμπτη, 25 Ιανουαρίου 2018

Βιολιτζήδες


Αυτά και πάλι αυτά,
τραγούδια βαρετά,
με ίδιους βιολιτζήδες,
στον ίδιο το χαβά.

Και είπαμε, καιρός,
ν’ αλλάξουμε σκοπό,
με άλλους βιολιτζήδες
ν’ ανοίξουμε χορό.

Σαν ήρθαν οι καινούριοι
με όρεξη πολλή,
αλλιώτικα κινήσαν
να παίζουν το βιολί.

Μα πριν να ρθει το βράδυ,
το γύρισαν ξανά,
λαλούνε σαν τους άλλους
στον ίδιο το χαβά.


 «Οι βιολιτζήδες άλλαξαν μα ο χαβάς ο ίδιος»
                                                           παροιμία